یک بابلی

یکی از بچه‌های گردان حبیب که در عملیات کربلای پنج به شهادت رسید، یک‌بار به خاطر اینکه دنبال قبولی در دانشگاه بود، کمی دیر به منطقه آمده بود. ازش پرسیدم: «دانشگاه قبول شدی؟ گفت: «بله، قبول شدم» گفتم: «چه رشته‌ای قبول شدی؟» گفت: «پزشکی دانشگاه تهران» (یا یکی از دانشگاه‌های تهران) گفتم: «اینکه خیلی رشتۀ خوبی است، پس چرا رها کردی و به جبهه آمدی؟» گفت: «این را برای مادرم قبول شدم! می‌خواهم مادرم در مقابل آن فامیل‌ها و آشنایانی که می‌خواهند بیایند سرِ جنازۀ من و طعنه بزنند، سرش را بالا بگیرد و بگوید بچۀ من دانشگاه قبول شد، اما بچه‌های شما دیپلم هم نگرفتند. نمی‌خواهم فامیل‌‌ها طعنه بزنند که البته بچۀ تو عرضه و استعداد چندانی هم نداشت...»