در ایام شهادت حضرت علی بن موسی الرضا (علیه السلام) مطالبی در مورد آن بزرگوار را از زبان مرحوم آیت الله بهجت (رحمه الله) به شما تقدیم می کنم.

«زیارت امام رضا علیه السلام از زیارت امام حسین علیه السلام بالاتر است، چرا که بسیاری از مسلمانان به زیارت امام حسین علیه السلام می‌روند. ولی فقط شیعیان اثنی عشری به زیارت حضرت امام رضا علیه‌السلام می‌آیند.»

بقیه در ادامه مطلب

امام حسن مجتبی (علیه السلام) :

سختی که نتیجه اش بهشت باشد سختی نیست.

حضرت محمد (صلی الله علیه و آله) :

«اسراف در هر کاری ناپسند است مگر در کارهای خیر.»

حاجی رحیم لفظاوی زاده افزود: «در حرم مطهر امام رضا‌(علیه السلام) خواستم به مادر همسرم بگویم تا همراه نمازگزاران٬ نماز بخواند، ولی او را نیافتم. پس از نماز جماعت، مادر همسرم را دیدم، گفت؛ ناخواسته داخل حرم رفته و با مردم به نماز ایستاده است، او در حالت نماز، حال عجیبی پیدا کرده بود و با عنایت امام رضا (علیه السلام) مسلمان شد.»

در ادامه این گفت‌وگو، خانم دکتر «کتی ولت» همسر حاجی رحیم لفظاوی زاده که برای دیدن کتابخانه آیت‌الله العظمی مرعشی نجفی به قم٬ سفر کرده بود با شگفتی‌ گفت: «برای من بسیار جالب و تعجب‌آور بود که بتوان چنین کاری را در راه اسلام انجام داد و کتاب‌های جامعی را گردآوری کرد.»

این زوج مسلمان، در ابتدای دیدار خود از کتابخانه آیت‌الله العظمی مرعشی نجفی، با مشاهده دستخط منتسب به امام رضا(علیه السلام) منقلب شده و دیگر کتاب‌ها را با چشمانی اشک‌بار مشاهده نمود.

«حسن صدپار» کوهنورد شیعه پاکستانی و فاتح قله اورست، پرچم  "یا حسین" را بر فراز بلندترین قله جهان به اهتزاز در آورد.

وی در پاسخ به سوالی درباره نحوه ی مسلمان شدنش گفت: پس از ازدواج با همسرم، وی یك كتاب قرآن و یك نهج البلاغه به زبان روسی به من هدیه داد و پس از مطالعه ی كتاب قرآن و تحقیق در مورد آن، نسبت به این دین علاقمند شده و با آگاهی كامل٬ مسلمان شدم.

حجت الاسلام موسی كمالی، امام جمعه خارك نیز ضمن تبریك به این بانوی تازه مسلمان، اظهارداشت: نظر لطف امام حسین(ع) شامل حال شما بانوی ارزشمند شده كه در شب اربعین حسینی به این دین مقدس گرویده اید و بدین طریق همه ساله و در شب اربعین، این موضوع را به خاطر خواهید آورد.

«حسین علاسوندی» همسر این زن تازه مسلمان تهیه كننده سریال های شناسنامه، چشم انداز كوهستان، مستند گامی در نور و چشم اندازهای پنهان بوده كه در سال 82 نیز جایزه بهترین تهیه كننده را دریافت كرده است. وی دارای مدرك كارشناسی ارشد سینما از دانشگاه كی یف(پایتخت اوكراین) است.

همچنین همسر وی نیز که دارای مدرك كارشناسی روان شناسی است برای خود تابعیت ایرانی گرفته و تصمیم دارد تا پایان عمر در ایرانُ به زندگی خود ادامه دهد.

عاشقات حضرت اباعبدالله (علیه السلام) با پای پیاده به سمت حرم مطهر آن بزرگوار حرکت می کنند تا در عزاداری روز اربعین حسینی٬ به کربلا برسند.

بقیه عکس ها در ادامه مطلب

خاطره اول:

یك شب قرار شد كه حضرت آیت‌الله جوادی آملی به هتل محل اقامت ما بیاید تا از صحبت‌های ایشان استفاده ببریم. مرداد ماه بود و هوای گرم مكه. كاروان ما كاروان سپاه و بسیج بود كه همه بالای پشت بام هتل نشسته بودیم و منتظر حاج آقا. حضرت آیت‌الله جوادی آملی تشریف آوردند و روی صندلی مخصوص سخنرانی نشستند. حاجی بخشی بی‌مقدمه بلند شد و جلوی حضار ایستاد و با صدای بلند گفت: اسمت چیه؟

جمعیت فریاد زد: حزب‌الله.

ـ كجا میری؟

ـ كربلا

ـ با كی میری؟

ـ روح‌الله

ـ مارم می‌برید؟

جمعیت جوان رزمنده فریاد زد: جا نداریم! و بعد همه حتی آقای جوادی زدند زیر خنده. اما حاجی بخشی دوباره پرسید: مارَم می‌برید؟ دوباره پاسخ آمد: جا نداریم. حاجی بخشی نگاهی به آقای جوادی آملی كرد و گفت: حالا كه جا ندارند پس ما می‌رویم و با خنده‌ی همه از میان جمعیت رفت.

خاطره دوم:

بعد از درگیری و كشتار خونین حجاج ایرانی در سال ۶۶، با جمعی از دوستان جلوی بعثه ایستاده بودیم.  نیروهای مسلح عربستان كه غالباً پاكستانی بودند، آن‌جا را محاصره كرده بودند.

برخی از زنان و مردان كه مجروح شده بودند و یا عزیزانشان را از دست داده بودند، گریه و زاری می‌كردند.

یك وقت دیدم حاجی بخشی از ساختمان بعثه خارج شد، در حالی‌كه پایش غرق در خون بود. گفتم: حاجی چی شده؟

مثل همیشه، در آن فضای بسیار غمگین، با شادابی و روحیه‌ی عجیبی بلند گفت:

اینها منو با تیر زدند، آن وقت می‌گویند تیراندازی نكرده‌ایم. من این تیر را از پایم در نمی‌آورم تا به تهران بروم و به همه خبرنگاران نشان بدهم كه اینها تیراندازی كرده‌اند.

در اینجا یک خاطره از «قاسم جوادزاده» از رزمندگان جبهه را به محضر شما تقدیم می کنم:

-« به خوبی به یاد دارم که گروهک‌های ضدانقلاب مانند کومله، شبانه حمله می‌کردند و از ما اسیر می‌گرفتند. چشم و گوش‌های آنها را می‌بریدند و بدنشان را قطعه‌قطعه می‌کردند و زنده‌زنده به خاک می‌سپردند.
یکی از شکنجه‌های وحشتناک آنان این بود که فرد را زنده زنده تا گردن در خاک می‌کردند، به گونه‌ای که تنها سرش بیرون بود. کم‌کم حیواناتی همچون مورچه٬ از راه بینی و گوش وارد بدن اسرا می‌شدند. این در حالی بود که آن افراد نمی‌‌توانستند هیچ کاری بکنند. مورچه‌ها که وارد بدن آنان می‌شد، شروع می‌کردند به خوردن احشاء و فرد بسیار آزار می‌دید. آنها بدن را کم‌کم می‌خوردند تا آن که خون بدن آن فرد تمام می‌شد و مرگ به سراغش می‌آمد و مظلومانه به شهادت می‌رسید.»

دقايقي پس از اين خبر ماموران کلانتری٬ براي کمک به اين زن عازم خانه اش شدند اما پيش از حضور آنها پسر معتاد از خانه گريخته بود.

شاکي در بيان جزئيات بيشتر اين ماجرا به پليس گفت: «پسرم محسن ۶سال است که به موادمخدر شيشه اعتياد دارد و روزگارم را سياه کرده است. در اين مدت تلاش زيادي کردم تا او مواد را ترک کند اما فايده اي نداشت. او مدام پول مي خواهد و من هم مجبورم به او پول بدهم. چند روز قبل وقتي محسن از من پول خواست و من گفتم ديگر پولي ندارم گفت بايد کليه ام را بفروشم و پولش را به او بدهم. او گفت اگر اين کار را نکنم من را مي کشد. من اين حرف هايش را جدي نگرفتم اما صبح امروز - روز حادثه- وقتي سراغم آمد و من را به باد کتک گرفت فهميدم حرف هاي او درباره فروش کليه جدي است. به همين دليل با ۱۱۰ تماس گرفتم.»

اظهارات اين زن نشان مي داد پسر شيشه اي اش وضعيت خطرناکي دارد به همين دليل ماموران٬ منتظر بازگشت او به خانه شدند و وي را دستگير کردند.صبح ديروز محسن به شعبه سوم بازپرسي دادسراي ناحيه ۱۱ تهران منتقل شد و توسط بازپرس٬ تحت بازجويي قرار گرفت.

سؤال کردم چون چندین فرقه ی ضاله را نابود کردی؟
گفت:نه!

با تعجب پرسیدم: پس راز این مقام چیست؟
جواب داد:هدیه مولایم حسین است!

گفتم: چطور؟

با اشک گفت:آنگاه که رگ دو دستم را در حمام فین کاشان زدند؛ چون خون از بدنم میرفت تشنگی بر من غلبه کردُ سر چرخاندم تا بگویم قدری آبم دهید؛ ناگهان به خود گفتم: میرزا تقی خان! ۲ تا رگ بریدند این همه تشنه شدی! پس چه کشید پسر فاطمه؟ او که از سر تا به پایش زخم شمشیر٬ نیزه و تیر بود! از عطش حسین حیا کردم ، لب به آب خواستن باز نکردم و اشک در دیدگانم جمع شد.

آن لحظه که صورتم بر خاک گذاشتند امام حسین آمد و فرمود: به یاد تشنگی ما ادب کردی و اشک ریختی؛ آب ننوشیدی.  این هدیه ما در برزخ، باشد تا در قیامت جبران کنیم!

بقیه در ادامه مطلب

این شعر را همه ی شما شنیده اید:

تمام زندگیم مال حسین است         دلم همواره دنبال حسین است

نمی دانم همه ی کسانی که این شعر را می خوانند واقعاً به آن معتقدند یا نه؟ اما من گروهی را می شناسم که در سخت ترین شرایط هم دست از ابراز ارادت به سالار شهیدان نکشیدند و نشان دادند عشق به امام حسین (علیه السلام) مهم ترین دغدغه ی زندگی آنها بود.

تصاویر زیر در بحبوحه ی جنگ و محاصره ی آبادان برداشته شده است. شهر در زیر آتش توپ و تانک و جنگنده ها و کاتیوشا است. اما عشق حسین (علیه السلام)، تازه گل کرده است.بعضی از این عزاداران که در همین تصاویر نیز حضور دارند، شهید شده اند و امروز میهمان سفره ی ارباب خود هستند.

شهیدان حاج محمود حسن زاده، شهید عبدالحسین صابرلاری، شهید جمال غلامحسین گودرزی، شهید عزیز فرّخ نیا  مشعلی، شهید محمّدسعید کریمی ...

 

اما آنچه باید بدانیم این است که اگر چه عزاداری بسیار با فضیلت است اما عرض ارادت، فقط خلاصه در عزاداری و گریه نمی شود  بلکه باید به سراغ درسهای عاشورا هم رفت و آنها را در زندگی روزمره بکار بست.

در اینجا قصد دارم به یکی از اتفاقات مهم و درس آموز روز عاشورا اشاره کنم تا اول، خودم و بعد شما عزیزان از آن درس بیاموزیم و بکار ببندیم.

امام حسین (علیه السلام) در روز عاشورا به یاران خود فرمود: اگر کسی به مردم، بدهکار است راضی نیستم با من شهید شود چون اگر انسان، بدهکار بمیرد و چاره ای برای بدهی خود نکند جایگاهش جهنم است. (احقاق الحق/ جلد۱۹/ص۴۲۹)

با اینکه یاران امام حسین(ع) در روز عاشورا بسیار کم بودند و هر کس در این شرایط، به دنبال جمع کردن سرباز است اما امام مظلوم ما، حاضر نشد حقوق مردم را فدای پیروزی خود کند.

اکنون از خود سؤال کنیم که ما تا چه اندازه، نسبت به حقوق مردم، احترام قائل هستیم؟

در این روزهای عزا  به این نکته هم کمی فکر کنیم.

روزنامه انگلیسی «ایندپندنت»-  "ملک فهد" در سال ۱۹۶۸ با دختری به نام «جنان حرب» آشنا می‌شود. وی از خانواده‌ای فلسطینی‌-مسیحی است که در آن زمان٬ در حیفا زندگی می‌کرد.

ملک فهد در سال ۱۹۶۸ و درحالی‌که «جنان» بیش از ۲۰ سال نداشت با وی آشنا می‌شود و در مراسمی سری و مخفیانه در کاخ خود او را به عقد موقت خود در می‌آورد.

«جنان» تا سال ۱۹۷۰ در کاخ فهد مخفیانه بسرمی‌برد تا اینکه در این سال برخی از چهره‌های برجسته خاندان سعود وی را از عربستان طرد می‌کنند، ‌ با این حال رابطه «فهد و جنان» در لندن ادامه پیدا می‌کند تا این‌که در سال ۱۹۸۲ فهد به پادشاهی عربستان می‌رسد.

از زمانی که فهد قدرت را در عربستان بدست می‌گیرد، رابطه خود با «جنان» را قطع می‌کند و برای این‌که بر روی این رابطه سرپوش بگذارد، تلاش می‌کند با دادن رشوه‌ ۸ میلیون استرلینگی٬ «جنان» را وادار به سکوت کند. اما متعهد می‌شود، نفقه او را پرداخت کند.
 
چند سال بعد روند پرداخت نفقه قطع می‌شود و همین موضوع «جنان» را وادار می‌کند، در سال ۲۰۰۴ با ارائه شکایتی به دادگاه لندن خواستار نفقه خود از پادشاه سعودی شود.

این درخواست بدون پاسخ باقی می‌ماند و یک سال بعد فهد از دنیا می‌رود، و مقامات سعودی تلاش می‌کنند، پس از آن پرونده بسته شود، اما «جنان» بار دیگر با تلاش‌های بسیار دوباره پرونده نفقه خود را که ۴۰۰ میلیون برآورد شده به جریان انداخته است.
 
«جنان حرب» که هم اکنون شصت و چهارمین سال زندگی خود را سپری می‌کند، در این‌باره از ملکه الیزابت دوم درخواست کمک و دخالت در قضیه را کرده و تاکید نموده، ‌ در صورتی‌که مقامات سعودی به شکایت وی رسیدگی نکنند، وی دست به تالیف کتابی درباره رابطه خود با فهد خواهد زد و این موضوع موجب می‌شود، بسیاری از خفایای آل سعود را برملا کند.

علامه محمد تقی جعفری(ره) گفتند:
عده­ ای از جامعه­ شناسان برتر دنیا در دانمارک جمع شده بودند تا پیرامون موضوع مهمی به بحث و تبادل نظر بپردازند.
موضوع این بود: «ارزش واقعی انسان به چیست؟»
هر کدام از جامعه شناس­ها صحبت­ هایی داشتند و معیارهای خاصی را ارائه دادند.
وقتی نوبت به بنده رسید گفتم:
اگر می­خواهید بدانید یک انسان چقدر ارزش دارد ببینید به چه چیزی علاقه دارد و به چه چیزی عشق می­ورزد. کسی که عشقش یک آپارتمان دو طبقه است در واقع٬ ارزش او به مقدار همان آپارتمان است. کسی که عشقش ماشینش است ارزشش به همان میزان است. اما کسی که عشقش خدای متعال است ارزش او هم به اندازه­ ی خداست.
علامه فرمودند: من این مطلب را گفتم و پایین آمدم.
وقتی جامعه شناس­ها صحبت­های مرا شنیدند برای چند دقیقه روی پای خود ایستادند و کف زدند.
وقتی تشویق آن­ها تمام شد من دوباره بلند شدم و گفتم:
عزیزان! این کلام از من نبود. بلکه از شخصی به نام علی (علیه­ السلام) است.
آن حضرت در نهج البلاغه می­فرمایند: «قِیمَةُ کُلِّ امْرِئٍ مَا یُحْسِنُهُ» - «ارزش هر انسانی به اندازه­ی چیزی است که دوست می­دارد».

وقتی این کلام را گفتم دوباره به نشانه­ ی احترام به وجود مقدس امیرالمؤمنین علی (علیه­ السلام) از جا بلند شدند و چند بار نام آن حضرت را بر زبان جاری کردند . . .

حضرت هادى هم - همان‌طور كه گفتم - در آن موقع شش سال داشت و امر، امر حكومت بود؛ چه كسى مى‌توانست در مقابل آن مقاومت كند.

بعد از چند وقت يكى از وابستگان دستگاه خلافت، الجنيدى را ديد و از بچه‌يى كه به دستش سپرده بودند، سؤال كرد. الجنيدى گفت: بچه؟! اين بچه است؟! من يك مسأله از ادب براى او بيان مى‌كنم، او باب‌هايى از ادب را براى من بيان مى‌كند كه من استفاده مى‌كنم! اين‌ها كجا درس خوانده‌اند؟! گاهى به او، وقتى مى‌خواهد وارد حجره شود، مى‌گويم يك سوره از قرآن بخوان، بعد وارد شو - مى‌خواسته اذيت كند - مى‌پرسد چه سوره‌يى بخوانم. من به او گفتم سوره‌ى بزرگى؛ مثلاً سوره‌ى آل‌عمران را بخوان؛ او خوانده و جاهاى مشكلش را هم براى من معنا كرده است! اين‌ها عالمند، حافظ قرآن و عالم به تأويل و تفسير قرآنند؛ بچه؟!
ارتباط اين كودك - كه على‌الظاهر كودك است، اما ولى‌اللَّه است؛ "وآتيناه الحكم صبيّا" با اين استاد مدتى ادامه پيدا كرد و استاد شد يكى از شيعيان مخلص اهل‌بيت!   (مقام معظم رهبری- ۳۰/۵/۱۳۸۳)